Περί της ημισελίνουΟ όρος ημισέληνος στα Ελληνικά είναι λανθασμένος, αφού το σύμβολο δεν απεικονίζει «μισό» φεγγάρι, αλλά το ένα τέταρτο αυτού. Πιο σωστός θα ήταν ο όρος «αμφίκυρτος σελήνη». Επειδή όμως έχει καθιερωθεί, έστω και λανθασμένα θα το χρησιμοποιούμε και εμείς. Στα τουρκικά την ονομάζουν (περιγραφικά) ακόμα πιο λάθος ως «φεγγάρι-άστρο» (
ay yıldız), σαν να ήταν ολόκληρο φεγγάρι.
Το σύμπλεγμα της ημισελήνου (δηλ. το μισοφέγγαρο και το άστρο) έχει βαθιά σχέση στο χρόνο με την Ελληνική παράδοση και τον πολιτισμό.
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
Το αρχαιότερο ελληνικό νόμισμα πάνω στο οποίο υπάρχει η ημισέληνος είναι νόμισμα από την Κάτω Ιταλία που χρονολογείται στον 6ο αιώνα π.Χ. Στη συνέχεια το βρίσκουμε σε πολλές ελληνικές περιοχές του αρχαίου ελληνικού κόσμου από την Κρήτη μέχρι τη Μακεδονία και την Μικρά Ασία. Την ημισέληνο τη βρίσκουμε και στην αρχαία ελληνική αποικία του Βυζαντίου, πάνω στην οποία βρίσκεται η σημερινή Κωνσταντινούπολη.
ΒΥΖΑΝΤΙΟ
Στον 5ο αιώνα μ.Χ. σε νόμισμα του αυτοκράτορα Αναστασίου Ι (491-518 μ.Χ.), βρίσκουμε νόμισμα που στη μια μεριά έχει την προτομή του αυτοκράτορα και στην άλλη την ημισέληνο. Στη συνέχεια και για πολλούς αιώνες συναντούμε την ημισέληνο με πολλούς τρόπους σε απεικονίσεις στο Βυζάντιο.
Όταν έφτασαν οι Οθωμανοί στην περιοχή της Μικράς Ασίας (κυρίως όμως οι Σελτζούκοι, οι οποίοι αντέγραψαν σε πάρα πολλά πράγματα το ανώτερο πολιτισμικά Βυζάντιο), «δανείστηκαν» την ημισέληνο από τους Βυζαντινούς και σταδιακά έγινε το έμβλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Σήμερα όσοι θέλουν να δουν την ημισέληνο σε βυζαντινά νομίσματα δεν έχουν παρά να επισκεφθούν τις νομισματικές συλλογές των Ελληνικών Μουσείων αλλά ακόμα και σε Βυζαντινές τοιχογραφίες στη Λακωνία
(χωριό Γεράκι), όπου υπάρχει πεντακάθαρο σε ασπίδα του Αγίου Γεωργίου.
Μέχρι τον 18ο αι. το τουρκικό εθνόσημο ήταν η απλή ημισέληνος, χωρίς το άστρο. Το άστρο το πρόσθεσε ο σουλτάνος Σελίμ Γ΄ (1789-1808) και είχε οκτώ ακτίνες, ενώ ο σουλτάνος Αβδούλ Μετζίτ (1840-1861) το έκανε με πέντε ακτίνες.
αναδημοσίευση από την ηλεκτρονική δ/νση : http://www.zagalisa.gr/content/anaforika-me-tin-%C2%ABtoyrkiki%C2%BB-simaia-ena-byzantinoxristianiko-symbolo-poy-%C2%ABdaneistikan%C2%BB-oi-oth
Η ελληνική ζωγραφική του 19ου αι. είναι επηρεασμένη από τη δυτικοευρωπαϊκή ζωγραφική και σε μεγάλο βαθμό από τη Σχολή του Μονάχου, όπου είχαν σπουδάσει πολλοί από τις μεγάλες μορφές της εποχής. Η ακαδημαϊκή ζωγραφική της Γερμανίας προβληματίζεται με το φως και το χρώμα, με την πιστή απόδοση των φωτοσκιάσεων, την απόδοση του πραγματικού φωτός, τα προβλήματα της φόρμας στη ζωγραφική. Τη φορμαλιστική αυτή τεχνοτροπία ακολουθούν πολλοί Έλληνες ζωγράφοι.
Ο Μακεδονικός Αγώνας αρχίζει θεωρητικά το 1904, όταν έρχονται στη Μακεδονία για να μελετήσουν την κατάσταση και να υποδείξουν πρακτικά μέτρα οι Έλληνες αξιωματικοί, λοχαγοί Αναστάσιος Παπούλας και Αλέξανδρος Κοντούλης και οι ανθυπολοχαγοί Γεώργιος Κολοκοτρώνης και Παύλος Μελάς, και τερματίζεται το 1908, όταν θεσπίστηκε το Τουρκικό Σύνταγμα με το Κίνημα των Νεότουρκων. Στην πραγματικότητα, όμως, ο αγώνας ξεκινά το 1870, με το Σχίσμα της Βουλγαρικής Εκκλησίας και την Ανακήρυξης της Βουλγαρικής Εξαρχίας, και τερματίζεται το 1913, με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου και την λήξη του Β' Βαλκανικού Πολέμου, και την ένωση της Μακεδονίας με την υπόλοιπη ελεύθερη Ελλάδα.
Στο πολιτικοφιλοσοφικό έργο του «Ο ηγεμόνας», που τυπώθηκε μετά το θάνατο του, στα 1532, και απετέλεσε σημείο αντιλεγόμενο έως τις ημέρες μας, ο Μακιαβέλλι τονίζει ότι η οθωμανική αυτοκρατορία είναι μια μοναρχία ενός δυνάστη, του Σουλτάνου, που έχει κάτω από την εξουσία του μόνο δούλους. Και προσθέτει προφητικά, αναφερόμενο στον μελλοντικό "κατακτητή" των Τούρκων κατακτητών: «Όπως ο νικητής δεν έχει πριν από τη νίκη τίποτε να ελπίζει από τους άλλους, δεν έχει και τίποτε να φοβάται ύστερα».
«Αυτή είναι η ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού. Οτι είστε φτωχοί και εκείνοι έχουν όλη την εξουσία. Οτι εσείς δεν έχετε τίποτα και εκείνοι τα έχουν όλα. Οτι είστε ανάξιοι, διεφθαρμένοι και λοιπά. Πρέπει να συνειδητοποιήσετε τη δύναμή σας και μετά να συζητήσετε μαζί τους με σωστούς όρους. Το μυστικό στην πολιτική διαμάχη είναι να ξέρεις ποιες είναι οι δυνάμεις σου» 
Σύμφωνα με τη βασική αρχή της μουσουλμανικής θρησκείας, ο κόσμος διαιρείται σε δύο μέρη, στην επικράτεια του Ισλάμ (Dar el Islam) και στην επικράτεια των απίστων (Dar el Harb). Ο ιερός πόλεμος (Gihad) εναντίον των απίστων για την συνεχή επέκταση του Ισλάμ αποτελεί καθήκον για τους μωαμεθανούς και είναι μία κατάσταση φυσική ενώ η ειρήνη επιβάλλεται μόνο όταν η νικηφόρα έκβαση του πολέμου καθίσταται αδύνατη. Από την εξολόθρευση των εχθρών εξαιρούνται οι γυναίκες, τα παιδιά και οι γέροντες. Ο μόνος τρόπος να γλυτώσουν την εξολόθρευση οι άπιστοι είναι να ζητήσουν έλεος πριν απο την έναρξη των εχθροπραξιών και να δεχτούν να γίνουν φόρου υποτελείς υπό την προστασία του μωαμεθανού ηγεμόνα.
