Νομοσοφια πινακων θηκη

Φιλόσοφοι

2012-02-12T14:45:00.003+02:00

Τα πράγματα είναι αυτά που είναι: θηρίο και ο άνθρωπος ζει, όπως και τα άλλα θηρία, με τα δόντια του. Μην προσπαθήσετε να τον αλλάξετε, ματαιοπονείτε ... με τη Φύση δεν τα βάζει κανείς, εκείνη θα ειπέι πάντοτε την τελευταία λέξη.

Ζωγραφική

2012-01-27T16:14:00.002+02:00

Στο λιβάδι εμφανίστηκε ο ξανθός ταύρος με το λευκό κύκλο στο μέτωπο. Ανέδιδε ένα άρωμα που σκέπαζε εκείνο των λουλουδιών. Σταμάτησε μπροστά στην Ευρώπη και της έγλειψε το λαιμό. Εκείνη τον χάιδεψε και σκούπισε τους σφρούς που κυλούσαν άφθονοι από το στόμα του. Ο ταύρος γονάτισε προσφέροντάς της τη ράχη του. Και μόλις εκείνη ανέβηκε, πετάχτηκε προς τη θάλασσα.

φωτογραφία

2012-01-24T16:40:00.002+02:00

μία εικόνα ... χίλιες λέξεις

μεγάλοι λογοτέχνες

2011-10-14T20:26:00.002+03:00

Ο Μαξίμ Γκόρκι ύπήρξε ένας από τους πλέον ρεαλιστές συγγραφείς. Στο έργο του αντανακλάται η σφύζουσα ζωή, χωρίς την παραμορφωτική παρέμβαση της φαντασίας. Το σύνολο του έργου του βασίζεται στα πολά και συγκλονιστικά βιώματά του. Από μικρό παιδί δοκίμασε την ορφάνια. μεγάλωσε σε ξένα χέρια. Γνώρισε ανθρώπους, καταπιάστηκε με επαγγέλματα, ταξίδεψε, υπέφερε, μόχθησε, πόνεσε, οργίστηκε. Σχολείο του στάθηκε η ζωή.

Αρχαιολογία

2011-10-05T10:41:00.001+03:00

Τύχη

Θεά της σύμπτωσης, του μη προβλεπόμενου ή επιδιωκόμενου, αλλά απροσδόκητου συμβάντος που βαθμηδόν έγινε η πολιούχος θεά της ευτυχίας των αρχαίων Ελληνικών πόλεων. Κατά την «Θεογονία» του Ησίοδου ήταν θυγατέρα του Ωκεανού και της Τηθύος, εκδηλώνοντας ίσως το ότι η ναυτιλία και το ναυτικό εμπόρια γενικά υπήρξε η πρώτη και κύρια αιτία πηγή της ευτυχίας των ανθρώπων. Σύμφωνα με άλλους συγγραφείς πατέρας της ήταν ο Δίας. Κατά τον Πίνδαρο, ο οποίος την καλεί και Φερέπολιν, ήταν μία από τις Μοίρες, που είχε την μεγαλύτερη ισχύ από τις αδελφές της, θεά άρα του πεπρωμένου, αλλά ευμενής.

πηγή: http://www.apologitis.com/gr/ancient/tixi_thea.htm

μεγάλοι ποιητές

2011-09-28T19:04:00.002+03:00

Τα παιγνίδια, που έπαιζα παιδί, σχεδόν όλα παιγνίδια δημιουργημένα μέσα στη μοναξιά, ρυθμισμένα μονάχ' από τη φαντασία. Τα παιγνίδια που γύρευα, που αυτοσχεδίαζα, που καλλιτεχνούσα, που αγαπούσα, και που μεθούσα μ' εκείνα. Τα έπαιζα καταμόναχος, φυλακισμένος μέσα στο σπίτι. Τα παιγνίδια μου, όσο κι αν είτανε πιο πολύ κοριτσιού, είχαν όλη του αρσενικού την ορμή, την πρωτοβουλία, την τρέλα. Γινόμουν αράδα αράδα, κατά την περίσταση και κατά τα κέφια μου, δεσπότης, ιεροκήρυκας, δημοδιδάσκαλος, καθηγητής, περιηγητής, γιατρός, στρατηγός, στρατιώτης, συνομιλητής, λιμαδόρος. Φλυαρούσα, ξεφώνιζα, κουβέντιαζα, ρητόρευα, λειτουργούσα, έψελνα, έδερνα, ανεβοκατέβαινα, αγωνιζόμουνα με τους καναπέδες και με τις καρέκλες, με τα βιβλία και με τα τραπέζια, έπιανα γνωριμίες και ξεσυνερίσματα με τους τοίχους, με τα ξύλα, με τα έπιπλα, με τα φουστάνια. Είχα δοσοληψίες με τα λουλούδια και με τις κοπριές, με τα μερμύγκια της γάστρας και με τα σαμάρια των γαϊδουριών' μόνο τους ανθρώπους γύρω μου δεν τους λογάριαζα. Το ρυθμό του κόσμου τον αναποδογύριζα.

http://k-m-autobiographies.blogspot.com/2009/05/74.html

Αγγειογραφία

2011-09-21T20:08:00.003+03:00

Ο Ζωγράφος του Κλεοφράδη εργάζεται γύρω στο 505 με 475. Πάνω από εκατό αγγεία έχουν αναγνωριστεί ως δικά του. Οι μορφές του είναι βαριές και δυνατές, δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις σκηνές από τον Τρωικό πόλεμο που τις αποδίδει με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Παρουσιάζει τους ήρωες μ' ένα τέτοιο τρόπο που μας παρασέρνει να προβληματιστούμε για το δίλημμα του ανθρώπου και του ήρωα.

Υδρία, καλπίς
480-475 π.Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Νεάπολης

Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες κάλπες της αρχαϊκής αγγειογραφίας, γεμάτη ένταση, θλίψη και απόγνωση.

Σκηνές από την άλωση της Τροίας. Ο Αίαντας ορμητικός έχει αρπάξει την Κασσάνδρα από τα μαλλιά και κρατά απειλητικά το ξίφος του. Η Κασσάνδρα ικέτισσα στο άγαλμα της Αθηνάς παρακαλάει τον Αίαντα να τη λυπηθεί. Αριστερά ο Αινείας κουβαλάει τον Αγχίση, ενώ προπορεύεται ο μικρός Ασκάνιος.

πηγή: http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/AR/ar.ag/kleofradis4.htm

Μυθολογία

2011-09-17T16:20:00.001+03:00

Πολιτικό χιούμορ

2011-07-06T15:38:00.001+03:00

«H Ελλάς εν τη ακμή της προόδου και του μεγαλίον της»
από το σατυρικό περιοδικό «Νέος Αριστοφάνης», 19ος αιώνας

Ζωγραφική

2011-06-29T12:30:00.002+03:00

περί του Καποδίστρια[1]

Αν κι ο Καποδίστριας είχε πλούσια οικονομικά μέσα, όπως η Ρωσία ξακολούθαγε να του πλερώνει το μισθό του υπουργού, εγκαταστάθηκε σ’ ένα σπιτάκι στη Γενεύη. Στη συγγραφέα Σαρλότα ντε Στορ που απόρησε για τη φτωχική ζωή που περνούσε, της αποκρίθηκε :

- Σας φαίνεται παράδοξο ; Κι όμως πρέπει να παραδεχτείτε πως μια και χτυπώ τις πόρτες για να συντρέξουν τ’ αδέρφια μου που πεινούν και σφάζονται, δε μου επιτρέπεται να ξοδεύω, μαζί με τον υπηρέτη μου, πιότερα από πέντε φράγκα την ημέρα.

…

Τον Απρίλη του 1827, ο Καποδίστριας βρέθηκε στο Παρίσι. Προϊδεασμένος, φαίνεται, πως οι Έλληνες θα τον ζητούσαν κυβερνήτη, ξεκίνησε για την Πετρούπολη. Έπειτα από λίγες μονάχα μέρες που έφτασε σ’ αυτή, πήρε το επίσημο πρακτικό της Συνέλευσης της Τροιζήνας για την εκλογή του. Πριν δεχτεί, έπρεπε να ξεκαθαρίσει τη θέση του· να παραιτηθεί δηλαδή από τη ρούσικη υπηρεσία. Ο τσάρος, που ήτανε ο Νικόλαος πια, θέλησε να του δώσει ισόβια σύνταξη εξήντα χιλιάδες φράγκα το χρόνο. Δεν τη δέχτηκε, μια και θα ‘ταν ασυμβίβαστο, κυβερνήτης της Ελλάδας να παίρνει σύνταξη από μια ξένη κυβέρνηση.

…

Ο Κόκκινος … γράφει, πως «οι Άγγλοι επιθυμούντες, τότε μάλιστα περισσότερον παρά όσον εζούσεν ο Κάννιγκ, να ρυθμίζουν τα πράγματα της Ελλάδος όχι μόνον τα εξωτερικά, αλλά και τα εσωτερικά διά της αμέσου επαφής των ναυάρχων των μετά των δρώντων πολιτικών παραγόντων της χώρας ευκόλως αποδεχομένων τας αγγλικάς υποδείξεις, ήθελαν να κάμνουν τον Καποδίστρια να παραιτηθή της καθόδου του εις την Ελλάδα. Εγνώριζον ότι ο παρά την θέλησίν των ψηφισθείς κυβερνήτης δεν θα εδίσταζε ν’ αντιδράση εναντίον των και ότι ήτο ικανός να δημιουργήση ιδίαν πολιτικήν και να διαχειρισθή το ζήτημα εξωτερικώς και όχι προς την κατεύθυνσιν που ήθελαν να του δώσουν αυτοί. Ο Καποδίστριας είχεν ανοίξει ένα βαρύν λογαριασμόν απέναντι της Αγγλίας, τον οποίον ήτο αναπόφευκτον να πληρώση»[2]

[1] Δημήτρη Φωτιάδη, «Όθωνας – η Μοναρχία», σ. 55-56, εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 1988

[2] Κόκκινος, «Η Ελληνική Επανάστασις» τ. 11^ος, σ. 388-389

μεγάλοι Ποιητές

2011-06-22T16:21:00.002+03:00

Ο Παλαμάς ξεκίνησε με άμετρο θαυμασμό για τους Παράσχους, τους Σούτσους και τους άλλους ρομαντικούς της καθαρεύουσας, για να στραφεί, από τα πρώτα κιόλας βήματα, προς τη δημοτική και τα διδάγματα του Νικολάου Πολίτη, να δεχθεί αργότερα το κήρυγμα του Ψυχάρη και ν’ αναπτυχθεί σε προσωπικότητα πρώτου μεγέθους, συνδυάζοντας τη λόγια φαναριώτικη με τη δημοτική παράδοση κι αντλώντας από τους Αρχαίους και το Βυζάντιο, από το δημοτικό τραγούδι και τον Βαλαωρίτη και ταυτόχρονα από την ξένη λογοτεχνία και τη διανόηση, ιδίως από τη γαλλική ποίηση, από τον παρνασσισμό και τον ρομαντισμό ως τον συμβολισμό της πρώτης περιόδου

Μυθολογία

2011-06-15T11:06:00.006+03:00

Εκτός από θεός του πολέμου ο Άρης είναι και ο θεός της ανδρείας
και ο προστάτης της αστικής τάξης_ Σε αντίθεση με την αδελφή του,
την Αθηνά, η οποία είναι επίσης πολεμική θεότητα,
ο Άρης δεν μάχεται με σοφία
και αυτός είναι και ο λόγος που αρκετές φορές έχει ηττηθεί,
ντροπιαστεί και κατατροπωθεί από αυτήν_
Αγαπάει τον πόλεμο για τον πόλεμο
και του αρέσει να μάχεται με όλο του το είναι_
Ο Άρης είναι ο πόλεμος και ο πόλεμος είναι ο Άρης_

Ζωγραφική

2011-06-08T20:26:00.002+03:00

Στην μυθολογία οι Μοίρες απεικονίζονται ως τρεις γυναίκες που κλώθουν. Το νήμα που κρατούν είναι η ανθρώπινη ζωή. Η πρώτη Μοίρα, η Κλωθώ, γνέθει το νήμα της ζωής, η δεύτερη, η Λάχεσις, μοιράζει τους κλήρους, καθορίζει τι θα "λάχει" στον καθένα. Η τρίτη Μοίρα, τέλος, η 'Ατροπος, κόβει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, όταν έρθει η ώρα, την κλωστή της ζωής των ανθρώπων.

Η λέξη "μοίρα" βγαίνει από το ρήμα "μοιράζω", είναι δηλαδή το "μερίδιο" και το "μερτικό", το κομμάτι που παίρνει ο καθένας από τη μοιρασιά ενός όλου.

Οι Μοίρες ορίζουν τη γένεση, τη ζωή και το θάνατο των ανθρώπων και είναι γι αυτό παντοδύναμες. Παρά τη δύναμη που έχουν οι Μοίρες στη ζωή, την εξέλιξη και το τέλος της ανθρώπινης ζωής, είναι ο Δίας αυτός που τους παραχωρεί τη μεγάλη εξουσία τους. Παραμένει δηλαδή ο Δίας Μοιραγέτης και οι θεοί υπακούν στη Μοίρα, μόνο και μόνο όμως επειδή οι ίδιοι την έχουν ορίσει.

Ζωγραφική

2011-06-01T13:36:00.003+03:00

Ο Ιουλιανός, ως καίσαρας της Δύσης, την εποχή που αύγουστος ήταν ο εξάδελφός του Κωνστάντιος, ενδιαφέρθηκε για την αποτροπή της αύξησης της ήδη υπέρμετρης φορολόγησης των υπηκόων του, με αποτέλεσμα την ακύρωση σχετικής απόφασης του επάρχου της Γαλατίας, Φλωρέντιου_ Στη συνέχεια, ανέλαβε ο ίδιος την πλήρη διαχείριση των οικονομικών μιας επαρχίας (της Βελγικής Β'), με σκοπό να δείξει οτι η φορολογική ελάφρυνση των υπηκόων μπορούσε να οδηγήσει σε επιτυχέστερη συλλογή φόρων_

Ο Ιουλιανός επηρεασμένος από την κλασική Παιδεία, ενοχλείτο από την ραγδαία εξάπλωση του Χριστιανισμού, τον οποίο θεωρούσε ασύμβατο με την Ελληνική Φιλοσοφία και εν γένει τον Ελληνικό Πολιτισμό ("Ημίν ανήκουσιν η ευγλωττία και αι τέχναι της Ελλάδος και η των Θεών αυτής λατρεία, υμέτερος δε κλήρος εστί η αμάθεια και η αγροικία και ουδέν πλέον_ Αύτη εστίν η σοφία υμών")_ Επιθυμούσε σφοδρά την επάνοδο στην Εθνική θρησκεία (την οποία οι χριστιανοί μέμφονταν ως "λατρεία των ειδώλων", προσδίδοντας στον Ιουλιανό επίθετα όπως "Παραβάτης", "Ειδωλιανός", "Αδωναίος", "Καυσίταυρος", "Αποστάτης" και "Πισαίος")_ Σύμφωνα με τον Cousin, ολόκληρος ο κόσμος της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας τερματίσθηκε ουσιαστικά με τον θάνατό του_

Πόλεις

2011-05-25T14:29:00.004+03:00

Αι Κυδωνίαι ήταν "πόλις περιέχουσα ψυχάς 30.000" , η πόλη αυτή των 30.000 Ελλήνων ήταν "γνωσταί δια την αυτονομίαν και ευνομίαν, δια τα φιλανθρωπικά καταστήματα, δια το φιλοσοφικόν σχολείον και την φιλοκαλίαν και ευζωίαν των κατοίκων", αλλά αι Κυδωνίαι ήταν και η πόλη που είχε περίπου 400 Φιλικούς, οι περισσότεροι δε ήταν από τις σημαντικότερες οικογένειες της πόλης

Γνωστή είναι εξ άλλου η αλληλογραφία του Υψηλάντη, εκ μέρους της ανωτάτης αρχής, προς τον Χατζή Αθανάσιον για οικονομική βοήθεια προς την Φιλική εταιρεία με ημερομηνία 04/07/1919. Σε άλλη επιστολή του ο Υψηλάντης προς τον εν Σμύρνη έφορον Μιχαήλ Ναύτην αναφέρει " Διωρήσαμεν τους εν Χίω, Σάμω Πάτμω και Κυδωνίαις εγκριτωτέρους των μελών να συναθροίσωσι των αδελφών τας εισφοράς και να εμβάσουν εις τους εν Σμύρνη εφόρους "

Οι Κυδωνείς όπως γράφει και ο Σ Τρικούπης λόγω της θέσεως της πόλεως φρόντιζαν να καθησυχάζουν τις υποψίες των Τούρκων (όπως ακριβώς έκανα στις παραμονές της επανάστασης και οι Έλληνες της Πελοποννήσου και αλλού), έτσι έστειλαν τον προεστό Χατζή Θανάση στην Πέργαμο για να πείσει τους Τούρκους να ανακαλέσουν τα άτακτα Τουρκικά σώματα , αλλά οι Τούρκοι δεν πείσθηκαν.

Τις πρώτες ημέρες του Μαίου του 1821 εμφανίστηκε προ του λιμανιού των Κυδωνιών μικρά μοίρα του Ελληνικού στόλου, ο δυσκίνητος οθωμανικός στόλος δεν μπόρεσε να εμποδίσει τις ναυτικές επιδείξεις των Ελληνικών πλοίων, ήδη δε είχαν επιτεθεί τα Ελληνικά πλοία σε δύο εξοπλισμένα Τουρκικά μεταγωγικά που μετέφεραν στρατό από την Πέργαμο νότια των Κυδωνιών, και τα δύο συνελήφθησαν προ του λιμένος πυρπολήθηκαν, το πλήρωμα τους όλο εξοντώθηκε (οι Τούρκοι αυτοί πήγαιναν στην Πελοπόννησο). Αυτά τα γεγονότα και άλλα παρόμοια κατατάραξαν την οθωμανική κυβέρνηση και δόθηκε διαταγή στους πασάδες της Προύσας και του Αιδινίου να λάβουν μέτρα, έτσι στα μέσα Μαίου του 1821 κατασκήνωσε έξω από την πόλη στην περιοχή Αγιασματίου δύναμη 700 Τούρκων ιππέων, μαζί με αυτούς συνέρευσαν πολλοί φανατικοί μωαμεθανοί από τις πλησίον κωμοπόλεις, ενώ ο αρχηγός των ιππέων ζητούσε από τους Αιβαλιώτες να του παραδώσουν συγκεκριμένο αριθμό όπλων, εκ των οποίων μόνο μικρό μέρος μπορούσαν να συγκεντρώσουν, ήδη όμως οι συγκεντρωθέντες άτακτοι επιτίθεντο στους Αιβαλίωτες που ζούσαν στην ύπαιθρο και τους φόνευαν ή τους λήστευαν, ο δε διοικητής των ιππέων ζητούσε ενισχύσεις από τον πασά της Προύσας, για να αντιμετωπίσει τους άοπλους στην πραγματικότητα Κυδωνιάτες.

Την 17η Μαίου 1821 ο Παπανικολής ανετίναξε ένα δίκροτο του οθωμανικού στόλου προ της Ερεσού και ο έντρομος στόλος του εχθρού έσπευσε στον Ελλήσποντο, οι Τούρκοι πλέον συγκέντρωναν ενισχύσεις προ των Κυδωνιών, γέμισε ο κάμπος του Αγιασμάτ με ζειμπέκους και ταγκαλάκια που περίμεναν να πέσουν στο Αιβαλί σαν τα κοράκια για φόνο και πλιάτσικο. Στις Κυδωνίες οι άνδρες που χρησιμοποιούντο για προστασία από ληστές και για απονομή δικαιοσύνης δεν ήταν παραπάνω από 250 παλικάρια υπό τον Γιώργο Σάλτα, αυτοί προσπαθούσαν να οργανώσουν ταμπούρια μπάς και κρατήσουν την πόλη.

Ο Δαούτ πασάς έχοντας ισχυρή δύναμη απέναντι στις ελάχιστες δυνάμεις των ελαφρά οπλισμένων του Γ. Σάλτα ζήτησε 40.000 γρόσια σαν στρατιωτική εισφορά της πόλης για τον πόλεμο του Σουλτάνου, όμως ποιός θα έδινε αυτά τα χρήματα; Στην πόλη πια υπήρχαν μόνο φτωχοί άνθρωποι, οι πλούσιοι ήδη ήταν στην Λέσβο, τα Μοσχονήσια ή αλλού. Βγήκε λοιπόν ο φιλικός Χατζηπαρασκευάς Σαλτέλης για να εξηγήσει : " Πέστε στον Δαούτ πασά πως δεν υπάρχουν γρόσια... Αν κτυπήσει την πολιτεία θα τον πολεμήσουμε..." Εν τω μεταξύ όσοι άμαχοι είχαν μείνει τρέξανε να σωθούν στη θάλασσα με ότι πλεούμενα υπήρχαν όσοι μπορούσαν περνούσαν στα Μοσχονήσια.

Ο Γιώργος Σάλτας μοίρασε στα παλικάρια του μπαρούτι βόλια και πιάσανε τη δημοσιά για τον αη Δημήτρη, στον Ταξιάρχη ταμπουρώθηκε ο Δημήτριος Οικονόμου, στην Μητρόπολη ταμπουρώθηκε ο Κάπανδρος και οι Πισσαίοι, ο Άγγελος Ζωντανός με καμιά πενηνταριά παλικάρια φυλούσε τον κατάγιαλο και παράστεκε στο φεβγιό του κόσμου.

Μέσα σ εκείνη την ώρα της αγωνίας ο Κωνσταντίνος Τόμπρας (ο τυπογράφος του Ελληνομουσείου) πήρε τον Δημήτριο Τζίτζιρα και τους Αμμανίτες και πήγαν στον Τομπάζη για να στείλει σκαμπαβίες να πάρουν τα πιεστήρια και τα μολύβια, πράγμα που έγινε μπορετό την άλλη μέρα 2 Ιουνίου 1821, μόλις όμως είδαν οι Τούρκοι τις σκαμπαβίες να φτάνουν στο γιαλό αρχίσανε το τουφεκίδι, σε ενίσχυσή τους έτρεξαν οι Αιβαλιώτες, οι Τούρκοι υποχώρησαν, βάζοντα φωτιά στο τυπογραφείο, μα ξανά γύρισαν μετά από υποσχέσεις του Δαούτ πασά για παράδες και πλιάτσικο, πολέμησαν δύο ώρες ναύτες και Αιβαλιώτες τους έβαλαν στη μέση, τα ταγκαλάκια κάναν γιουρούσι με τα γιαταγάνια, βάρεσαν τα τουμπερλέκια και σαν δαιμονισμένοι ξεχύθηκαν στις ρούγες, οι Ψαριανοί και Σπετσιώτες τους άφησαν να σκορπιστούν και έπειτα τους έσφαξαν σαν τα τραγιά. Γέμισαν κουφάρια οι ρούγες, καθώς υποχωρούσαν οι Τούρκοι καίγοντας και κλέβοντας έφτασαν στον Άγιο Χαράλαμπο, τότε ο Ζωντανός με τους δικούς του αφήκαν τον καταγιαλό τους ξετρύπωναν από τα σπίτια και τους χαλούσαν, τις μαντήλες με τα πλιάτσικα τα στοίβαζαν σε δύο μουλάρια.

Οι ταχτικοί πάλι έστησαν πόλεμο και φέραν σε δύσκολη θέση τον Δημήτριο Οικονόμου, μέχρι που φάνηκε ο Γεώργιος Σάλτας και υποχώρησαν, στην υποχώρηση ένα βόλι πήρε κατάστηθα τον Γ.Σάλτα.

ΠΑΝΤΟΥ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΕΡΗΜΩΣΗ, περασμένα μεσάνυχτα δύο τσιρνίκια με Αιβαλιώτες φιλικούς βλέπουν Τούρκους να κατηφορίζουν στα χαλάσματα για πλιάτσικο, αγρίεψε το μάτι τους πλησιάζουν στο Ταλιάνι και με λύσσα πέφτουν στους ζειμπέκους και τους λιανίζουν. Το Αιβαλι δεν υπήρχε πιά.

Στις συγκρούσεις που γίνηκαν οι απώλειες των Τούρκων ήταν πάνω από 1500 νεκροι και απροσδιόριστος αριθμός τραυματιών, οι δε Έλληνες μαχητές είχαν 150 νεκρούς και τραυματίες, η λύσσα των Τούρκων για τα συμβάντα εκορέστει κατά των δυστυχών Ελλήνων κατοίκων στα πέριξ χωριά. Σα ξημέρωσε τα πλεούμενα με τον κόσμο και τους μαχητές έφυγαν. Προσφυγιά, πείνα, στέρηση μα και παλικάρια που στελέχωσαν τα άτακτα μα και τα τακτικά επαναστατικά σώματα της Ελλάδας. Παντού πολέμησαν οι Αιβαλιώτες, όλοι οι οπλαρχηγοί, ο Κολοκοτρώνης, ο Λόντος, ο Πανουργιάς, ο Κριεζώτης, ο Φλέσσας, ο Πλαπούτας, ο Νικηταράς, ο Καρατάσος κ.α. είχαν παλικάρια από το Αιβαλί.

- Υπό τον Γιατράκο αγωνίζετο σαν οπλαρχηγός ο Χατζή Αποστόλης με δικό του σώμα από 80 Αιβαλιώτες.

- O Δημήτριος Κάπανδρος διεκρίθηκε σε πολλές μάχες με τους 50 Κυδωνιάτες του.

- 300 Αιβαλιώτες με δικό τους σώμα μαχόντουσαν στους αμπελώνες του Άργους κατά του Δράμαλη.

- 100 υπό τον Κριεζή μετείχαν στην άμυνα της Ακροπόλεως κατά του Κιουταχή.

- Μόλις έγινε το πρώτο τακτικό σώμα στην Καλαμάτα το 1821 από τον συνταγματάρχη Μπαλέστρα κατετάχθηκαν αμέσως 60 Κυδωνιείς που σιγά σιγά ανήλθε σε 200, οι περισσότεροι δε τούτων υπό την αρχηγία του Ταρέλλα έπεσαν στην μάχη του Πέτα, τον Μπαλέστρα κατά την ακστρατεία στην Κρήτη τον ακολούθησαν 25 Αιβαλιώτες.

http://igaiolos.blogspot.com/2007_12_01_archive.html

Πλοία

2011-05-18T08:55:00.002+03:00

Το 1819 η Μπουμπουλίνα επισκέπτεται την Κωνσταντινούπολη, πιθανότατα για να ρυθμίσει τα σχετικά με τη ναυπήγηση του "Αγαμέμνονα". Πιθανολογείται πως τότε έρχεται σε μυστική συνεννόηση με τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε' αναφορικά με τον κατάλληλο χρόνο έναρξης της Επανάστασης. Αργότερα συγκροτεί δικό της εκστρατευτικό σώμα από Σπετσιώτες, τα παλικάρια της, όπως τους φώναζε, τους οποίους συντηρεί η ίδια επί σειρά ετών, όπως και τα πληρώματά της. Όταν οι Έλληνες πολιορκούν το Ναύπλιο και κατόπιν την Τρίπολη, τους εφοδιάζει με τρόφιμα και πολεμοφόδια και έτσι ξοδεύει στα δύο μόλις πρώτα χρόνια της Επανάστασης, όλη την περιουσία της.

Χαρακτική

2011-05-11T10:46:00.001+03:00

Η πολιορκία και η έξοδος του Μεσολογγίου
1856
Θεόδωρος Βρυζάκης

Χαρτογραφία

2011-05-04T07:57:00.001+03:00

Χάρτα του μεσαιωνικού Μεδιολάνου (Μιλάνου)
Πιέτρο Γρατσιόλι _ 1735

Ζωγραφική

2011-04-20T08:35:00.000+03:00

Φωτογραφία

2011-04-13T10:34:00.002+03:00

Είναι ενδιαφέρον να συνειδητοποιήσουμε ότι περιοχές που είναι σήμερα το κέντρο της πόλης, όπως η ίδια η Ομόνοια και όλη η βόρεια πλευρά της Πειραιώς, παρέμειναν σχεδόν έρημες ώς τα 1870-1880. Το 1855, λόγου χάριν, όχι μόνον η Ομόνοια ήταν ακόμη τελείως άκτιστη, αλλά και γενικότερα όλη η περιοχή βορείως της Σοφοκλέους. Το 1840, όταν άρχισε να λειτουργεί το πρώτο Αθηναϊκό θέατρο, βρισκόταν, όπως παρατηρούν οι αυτόπτες, «έξω από την Πόλη [...] στη γυμνή, περιτριγυρισμένη από τα βουνά πεδιάδα»20. Αυτό το «έξω από την Πόλη» αντιστοιχεί σήμερα στη μικρή πλατεία μεταξύ των οδών Μενάνδρου και Σωκράτους, πίσω από τη Λαχαναγορά, στο πολύβουο κέντρο της πόλης, όπου επιβιώνει ως ανάμνηση η οδός Θεάτρου. Το θέατρο παρέμενε στο άκρο της πόλης ακόμη το 1855. Το ίδιο ισχύει και για τους πρόποδες του Λυκαβηττού, καθώς και για μεγάλο μέρος της Νεάπολης. Το 1841 ο Hans Christian Andersen εντυπωσιάστηκε από το σπίτι του Αυστριακού Πρέσβη απομονωμένο στην «άκρη της πόλης», με θέα στην «πλατιά ερημιά και τα ψηλά βουνά». Το σπίτι αυτό βρίσκεται στην οδό Φειδίου, μεταξύ Πανεπιστημίου και Ακαδημίας, πίσω από το κινηματοθέατρο Rex.

Το 1841 είναι βέβαια σχετικά νωρίς. Αργότερα, όπως φαίνεται και στον χάρτη του 1855, η οικοδόμηση επεκτάθηκε και πέραν της οδού Ακαδημίας. Στον χάρτη του 1881 έχουμε κάποια σπίτια επί των οδών Σόλωνος και Σκουφά• εντούτοις, η περιοχή του Στρέφη αποτελούσε ώς τις αρχές σχεδόν του 20ού αιώνα το όριο της πόλης. Η Μονή Πετράκη, που βρίσκεται σήμερα στο τέρμα της οδού Αλωπεκής, στο Κολωνάκι, ήταν ακόμα στα 1880 ένα εξοχικό Μοναστήρι. Την ίδια εποχή η λεωφόρος Αλεξάνδρας ήταν μια ακατοίκητη ρεματιά μεταξύ των Τουρκοβουνίων και του Λυκαβηττού, και η Κυψέλη είχε κάποιες μετρημένες στα δάχτυλα μακρινές αγροικίες, και μερικές εξοχικές βίλες, όπου οι Αθηναίοι πήγαιναν εκδρομή.

πηγή: http://www.eie.gr/archaeologia/gr/chapter_more_9.aspx

περί νομισμάτων

2011-04-06T07:59:00.002+03:00

Το νομισματοκοπείο της Αντιόχειας έκοψε νομίσματα γύρω στα 512 - 610 μ.Χ. Το νομισματοκοπείο τύπωνε, συνήθως, τις ακόλουθες αναφορές στα νομίσματα πού έκοβε : AN, ANTIX, ANTX, THEUP (Η Αντιόχεια μετονομάστηκε σε Θεούπολις, μετά από ένα σεισμό πού ουσιαστικά κατέστρεψε την πόλη). Κοσμάς Ινδοπλεύστης. «Ετερον δε σημείον δυναστείας των Ρωμαίων ο αυτοίς κεχάρισται ο Θεός, λέγω δη ότι εν τω νομίσματι αιτών εμπορεύονται πάντα τα έθνη και εν παντί τόπω απ' άκρου γης έως άκρου γης δεκτόν εστι, θαυμαζόμενον παρά παντός ανθρώπου και πάσης βασιλείας, όπερ ετέρα βασιλεία ουχ υπάρχει το τοιούτο»

φαινόμενα ... πειρατείας

2011-03-30T11:46:00.003+03:00

περιστατικά μανιάτικης πειρατείας από το Ποντίκι _ H πειρατεία στις ελληνικές θάλασσες εμφάνισε έξαρση κατά τους δύο τελευταίους αιώνες της Τουρκοκρατίας. Σε αυτό συνέβαλε και ο ανταγωνισμός των Δυτικών δυνάμεων με την Ανατολή για τον έλεγχο των θαλάσσιων δρόμων που περνούσαν από το Αιγαίο. Η Βενετία, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Χάνδακα από τους Τούρκους, είχε στρατολογήσει πειρατές για να αμυνθεί. Οι Ρώσοι, όταν κατέβηκαν στο Αιγαίο (18ος αιώνας), επάνδρωσαν τα πλοία τους με πειρατές από τη Μάνη, την Πρέβεζα και άλλες περιοχές. Ευρωπαίοι διπλωμάτες συναλλάσσονταν φανερά με τους πειρατές. Ο καθολικός κλήρος, οι Ιησουίτες και οι Καπουτσίνοι μοναχοί εμπλέκονταν συχνά στο κούρσος και λάμβαναν την πειρατική λεία ως προσφορά στην εκκλησία τους· ενταφίαζαν μάλιστα τους ομόθρησκους πειρατές στον περίβολο των ναών. Το ίδιο συνέβαινε και με τον ορθόδοξο κλήρο. Στη Μάνη η Θεία Λειτουργία διεξαγόταν με αντικείμενα που προέρχονταν από την πειρατεία – ιερά σκεύη, δισκοπότηρα κ.τ.λ. – ενώ οι ορθόδοξοι παπάδες συμμετείχαν μόνιμα στις διαδικασίες αρπαγής και διανομής του πειρατικού πλούτου. Εκείνη την εποχή η εκποίηση της πειρατικής λείας απέφερε τεράστια κέρδη και διατηρούσε σε υψηλά επίπεδα τις πειρατικές επιδρομές, εφόσον υπήρχαν ακόμα αγοραστές. Η Κίμωλος και η Μήλος ήταν νησιά όπου πραγματοποιούνταν τέτοιου είδους συναλλαγές· το ίδιο όμως συνέβαινε και αλλού. Το Αλγέρι τον 16οαιώνα είχε πληθυσμό εκατό χιλιάδες, που ζούσαν αποκλειστικά από την πειρατεία. Εκεί ήταν εγκατεστημένοι ακόμα και οι Ευρωπαίοι έμποροι που συναλλάσσονταν με τους ντόπιους πειρατές. Και οι Μανιάτες όμως είχαν ιδρύσει δική τους παροικία στο Αλγέρι, όπου ανέπτυξαν σημαντικές δραστηριότητες. Τα περιστατικά της μανιάτικης πειρατείας είναι πολυάριθμα και, φυσικά, δεν μπορούν παρά να αναφερθούν μόνο ορισμένα ενδεικτικά. Άλλωστε, η πειρατεία διεξαγόταν στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής και σε συνθήκες παρανομίας. Οι πειρατές ήταν άνθρωποι της δράσης και δεν άφηναν πίσω τους γραπτά μνημεία. Ό,τι στοιχείο υπάρχει γι’ αυτούς, διασώθηκε από τις γραπτές καταγγελίες ιδιωτών για πειρατικές πράξεις ή προέρχεται από την αλληλογραφία των τοπικών αρχών προς την Υψηλή Πύλη και τη Δύση, όπου καταγγέλλονταν περιπτώσεις πειρατείας. Τα ιστοριογραφικά κενά καλύπτονται συχνά από τη λαϊκή παράδοση, τα δημοτικά τραγούδια, τα μοιρολόγια, τα ποιήματα που εξυμνούν κατορθώματα πειρατών αλλά και τις συμφορές που υπέστησαν οι κάτοικοι του Αιγαίου από τις επιδρομές τους. Θα αναφερθούμε σε ορισμένα από αυτά. Σύμφωνα με έρευνα του Γ.Β. Νικολάου στον ΙΖ΄ τόμο των «Λακωνικών σπουδών», τον Ιούνιο του 1776 έγινε πειρατεία στο στενό μεταξύ των Κυθήρων και της ανατολικής πλευράς της μανιάτικης χερσονήσου. Οι πειρατές είχαν επικεφαλής τον Κωνσταντή Κολοκοτρώνη, πατέρα του πρωτεργάτη της Επανάστασης του 1821 Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Το πλοίο τους ήταν γαλιότα με πλήρωμα ογδόντα Μανιάτες και Σφακιανούς και κατέλαβαν δύο βενετσιάνικα πλοία και το γαλλικό «Jean Baptiste», με φορτίο καπνού. Τα τρία πλοία οδηγήθηκαν στην Καρδαμύλη, που ήταν τότε έδρα του ηγεμόνα καπετάνιου Μιχαήλ Τρουπάκη. Ο πλοίαρχος και δύο ναύτες του γαλλικού πλοίου εστάλησαν στον πρόξενο της Γαλλίας, για να διαπραγματευτούν την καταβολή σαράντα χιλιάδων πιάστρων ως λύτρα για την απελευθέρωση των υπόλοιπων μελών του πληρώματος και την επιστροφή του πλοίου και του φορτίου του. Σύμφωνα με έγγραφο που έστειλαν οι οθωμανικές αρχές από την Κορώνη στην Κωνσταντινούπολη, συνένοχος στην πειρατεία θεωρήθηκε και ο ηγεμόνας της περιοχής Μιχαήλ Τρουπάκης, καθώς ήταν ιδιοκτήτης της πειρατικής γαλιότας και την είχε πουλήσει εικονικά στον Κολοκοτρώνη, ο οποίος ασκούσε τότε πειρατεία. Το αντάλλαγμα γι’ αυτή τη διευκόλυνση ήταν βέβαια το ήμισυ των λύτρων που θα εισέπρατταν οι πειρατές από τους Γάλλους. Μετά την αδυναμία της οθωμανικής διοίκησης να διευθετήσει το όλο θέμα, οι Γάλλοι έστειλαν το πλοίο «Atalantis» να επιτεθεί στην Καρδαμύλη και στον πύργο του Τρουπάκη. Στόχος τους ήταν να εκφοβίσουν τους κατοίκους, ώστε οι τελευταίοι να τους παραδώσουν την πειρατική γαλιότα. Όμως, οι ετοιμοπόλεμοι Μανιάτες τους αντιμετώπισαν σθεναρά, και μετά τον τραυματισμό του κυβερνήτη και δύο ναυτών οι Γάλλοι αποχώρησαν άπραγοι. Σύμφωνα με άλλο υπόμνημα του Γάλλου εμπόρου Σοβέ, το 1817 ο Παναγιώτης Τρουπάκης, ο επονομαζόμενος Μούρτζινος, διοικούσε την καπετανία της Ανδρούβιστας με πρωτεύουσα την Καρδαμύλη. Ο πατέρας του τού είχε διαθέσει μια γαλιότα, με την οποία ασκούσε πειρατεία. Ο Μούρτζινος είχε καταλάβει κοντά στα Κύθηρα δύο εμπορικά πλοία, ένα γαλλικό και ένα βενετσιάνικο, τα οποία εξαγόρασε ο Σοβέ μαζί με τα πληρώματα καταβάλλοντας οκτώμισι χιλιάδες γρόσια. Ο πατέρας του Μούρτζινου, Μιχαήλ Τρουπάκης, είχε εκλεγεί παλαιότερα μπέης της Μάνης. Επειδή όμως ασκούσε πειρατεία αλλά και παρείχε άσυλο στους κλεφτοκαπεταναίους, οι οποίοι απ’ την Καρδαμύλη λεηλατούσαν τους Τούρκους της Μεσσηνίας, συνελήφθη και κρεμάστηκε από το κατάρτι της ναυαρχίδας του Τούρκου αρχιναύαρχου στη Μυτιλήνη. Σύμφωνα με την Αλεξάνδρα Κραντονέλλη, το 1801 οι προεστοί της Ύδρας μήνυσαν στον διερμηνέα του οθωμανικού στόλου ότι δύο μανιάτικες τράτες κούρσευαν έξω από την Ύδρα. Στις 4 Φεβρουαρίου 1803, ο Γεώργιος Βούλγαρης ανήγγειλε από την Ύδρα στους προεστούς των νησιών του αρχιπελάγους ότι έλαβε διαταγή από τον Τούρκο αρχιναύαρχο να καταδιώξει τον πειρατή Λωβό και άλλους Μανιάτες πειρατές. Γι’ αυτόν τον σκοπό, έστειλε τον μπας ρεΐζη των Υδραίων καπετάν Γιάννη Καραντάνη με μια τράτα αρματωμένη με δύο κανόνια και είκοσι παλικάρια για να συλλάβουν τους Μανιάτες. Ο ίδιος ο Βούλγαρης αναχώρησε από την Ύδρα με μια γαλιότα, με στόχο να αιχμαλωτίσει τους κλέφτες και να τακτοποιήσει την κατάσταση στη Μάνη. Δηλαδή, να διχάσει τους Μανιάτες και να συλλάβει τον μπέη Παναγιώτη Κουμουνδουράκη, ο οποίος υπέθαλπτε την πειρατεία, παρείχε άσυλο στους πειρατές και διατηρούσε οργανωμένο δίκτυο πληροφοριών και κλεπταποδόχων. Σε άλλο περιστατικό, μερικοί Μανιάτες σε επιδρομή στη Σχοινούσσα αιχμαλώτισαν μια βάρκα με το πλήρωμά της και την οικογένεια του Γεωργάκη Μπαρδάκα, σούδιτου Ρώσου, ενώ ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για τη Νάξο. Οι πειρατές ξεγύμνωσαν τον Μπαρδάκα και τη συντροφιά του, που κατέφυγαν στις προξενικές αρχές της Νάξου και κατήγγειλαν τα εξής: «Ναξία 1816, Απρίλιος 2 Ε.Ν. ημέρα Τρίτη επαρουσιάσθηκαν εις την Καντζελλαρίαν του Κονσολάρου του Αυτοκρατορικού των πασών Ρουσιών εις Ναξία οι κάτωθεν υπογεγραμμένοι Λάμπρος Ρεΐζης, Νεονής, Ιωβάνης, Ρώσος και Κωνσταντής Μεσμελής οι οποίοι με το να εφέρθησαν με την βάρκαν τους εις το νησάκι ονομαζόμενον Σκοινούσαν, από κάτω από την Ναξίαν διά να πάρουσι και να φέρουσι εδώ εις το πόρτο τον σινιόρ Γεωργάκη Μπαρδάκα, σούδιτον Ρούσσον με την μητέρα του και σύζυγόν του, εκεί είδανε εις τας ένδεκα του Φλεβάρη απερασμένους και επλάκωσαν εις εκείνο το νησί ένα καΐκι κλέπτικο καραβοκυρεμένο από ένα Κρανιδιώτη ονόματι Σανόπουλο του Σταμάτη Λέκα και οι λοιποί όλοι σύντροφοί του ήτονε Μανιάτες και εξεγύμωσαν τον άνωθεν σινιόρ Γεωργάκη Μπαρδάκα με την συντροφία του εις τρόπον οπού τον άφησαν με τον μοναχό πουκάμισο επειδή και ευρίσκονταν εις την στεριάν εκεί που αράξανε το καράβι όπου ήταν μπαρκάδο του Καπετάν Ιακουμάκη Λάμπρο Σαντορινιός και αφού τους εξεγύμνωσαν τους έβαλαν εις το καΐκι των άνωθεν γεμιτζήδων με τα μοναχά τους κορμιά και ήλθανε εις την Χώραν της Ναξίας. …» Όμως, και η λαϊκή παράδοση κατέγραψε πειρατικές επιθέσεις των Μανιατών. Όπως αφηγείται ο Γεώργιος Ι. Τζαννετής, εκπαιδευτικός από τον Καλόξυλο Νάξου, «κάποτε, ένας πειρατής από τη Μάνη βγήκε στη Σχοινούσσα για πειρατεία. Διάλεξε λοιπόν να ληστέψει την εκκλησία Παναγία η Ακαθή. Την ώρα της ληστείας όμως ο κουρσάρος βλέποντας την εικόνα της Παναγίας να τον κοιτάζει συνεχώς, νόμισε πως τον παρακολουθούσε. Νευρίασε λοιπόν, έβγαλε την κουμπούρα του και πυροβόλησε την εικόνα καταστρέφοντάς την. Μετά πήρε τη λεία του και κατέβηκε για να φύγει. Αλλά στον δρόμο γλίστρησε, γκρεμίστηκε πλάι σε μια σπηλιά και σκοτώθηκε. Από τότε, η σπηλιά αυτή πήρε τ’ όνομα “Η σπηλιά του Μανιάτη”». Περίφημο υπήρξε το περιστατικό με πρωταγωνιστή τον λόρδο Βύρωνα: κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής στο Σούνιο, εντόπισε στις σπηλιές κάτω από τον Ναό του Ποσειδώνα είκοσι Μανιάτες πειρατές που είχαν αιχμαλωτίσει μερικούς Έλληνες. Όταν οι πειρατές συνειδητοποίησαν ότι ένας λόρδος βρισκόταν στον λόφο, ετοιμάστηκαν να επιτεθούν για να τον αρπάξουν, με σκοπό να ζητήσουν λύτρα. Τελικά όμως η πάνοπλη συνοδεία του ποιητή τούς αποθάρρυνε. Τέλος, πάλι από την Αλεξάνδρα Κραντονέλλη πληροφορούμαστε ότι στις 7 Ιουνίου 1810 ο ιερομόναχος Σταυριανός Λεβούμης έπεσε θύμα Μανιατών πειρατών έξω από τον Κάβο Μαλιά. Στις 16 Ιουλίου του ίδιου έτους μερικοί Υδραίοι εξόπλισαν και επάνδρωσαν μια τράτα για να καταδιώξουν τους Μανιάτες πειρατές που λεηλατούσαν πλοία στα νερά του Ευβοϊκού Κόλπου, της Τζιας, της Άνδρου, του Τρικερίου και της Σάμου. Το βιβλίο της Αλεξάνδρας Κραντονέλλη «Ελληνική πειρατεία και κούρσος» περιέχει μεγάλο αριθμό ανάλογων γεγονότων. Αν όμως αυτή ήταν η αρπακτική όψη της μανιάτικης πειρατείας, υπήρχε πάντα και η άλλη πλευρά. Ο Κωνσταντίνος Ράδιος στο διήγημά του «Κακαβούλια» αναφέρεται σε ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στο Πόρτο Κάγιο. Όπως γράφει, οι κάτοικοι της Μέσα Μάνης υπέφεραν από λοιμό που είχε προκληθεί από την ανομβρία και την έλλειψη γονιμότητας της γης. Οι γέροι και τα παιδιά είχαν αρχίσει να πεθαίνουν από την πείνα· οι κάτοικοι είχαν φτάσει στα όρια της απόγνωσης. Η μόνη τους ελπίδα ήταν να εμφανιστεί ένα καράβι στα νερά της Μάνης για να το κουρσέψουν. Πράγματι, κάποια στιγμή ένα ξένο πλοίο παρουσιάστηκε και οι Μανιάτες πανηγύρισαν. Χωρίς να χάσουν καιρό, το κατέλαβαν με γιουρούσι – μέσα όμως βρήκαν ανθρώπους πολύ πιο εξαθλιωμένους από τους ίδιους. Ήταν πρόσφυγες από έναν πόλεμο της δυτικής Ευρώπης. Λαβωμένοι, άρρωστοι, ταλαιπωρημένοι απ’ τις κακουχίες και την πείνα, είχαν αρχίσει να αργοπεθαίνουν. Οι Μανιάτες αποφάσισαν να τους περιθάλψουν. Ρυμούλκησαν το πλοίο τους στη στεριά και τους πρόσφεραν άσυλο και τροφή, παρόλη την πείνα και τη φτώχεια τους.

Μορφές

2011-03-23T08:07:00.002+02:00

Ο μεγάλος πολιτικός Χαρίλαος Τρικούπης, που πολύ νωρίτερα από τους πολιτικούς του 20ου αιώνα είχε διαβλέψει την ανάγκη της Βαλκανικής συνεννόησης, είχε δώσει βάρος μέσω της εξωτερικής του πολιτικής στη σημασία για τον Ελληνισμό, της Μακεδονίας και της Θράκης, που τότε ήταν υπόδουλες στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Είχε δε την άποψη, ότι πρέπει να είναι συνεχής και αδιάσπαστη η ελληνική κυριαρχία στα παράλια του Αιγαίου_
Μια σφαιρική επισκόπηση της πολιτικής του αυτής, διατυπωμένη με λιτότητα, σαφήνεια και ακρίβεια, υπάρχει στην εφημερίδα «Εμπρός» της Αθήνας με ημερομηνία 17 Νοεμβρίου 1913. Γράφει συγκεκριμένα η εφημερίδα:
«Άπασα η παραλία η Μακεδονική και η Θρακική μέχρι Ελλησπόντου και εντεύθεν μέχρι Βοσπόρου εν συνεχή και αδιακόπω σειρά μετά ακτίνος μεσογειακής ικανής να περιφρουρήσει την παραλίαν ήσαν και είναι να μένωσιν διά παντός Ελληνικά. Αυτό ήν το αναλλοίωτον πρόγραμμα του Χ. Τρικούπη …»

ιερή τέχνη

2011-03-16T08:53:00.001+02:00

Και είδα, όταν άνοιξε την έκτη σφραγίδα· και να, έγινε ένας μεγάλος σεισμός, και ο ήλιος έγινε μαύρος σαν τρίχινος σάκος, και το φεγγάρι έγινε σαν αίμα· και τα αστέρια του ουρανού έπεσαν στη γη, όπως η συκιά ρίχνει τα ανώριμα σύκα της, όταν σείεται από δυνατό άνεμο. Και ο ουρανός αποχωρίστηκε «σαν τυλιγμένο βιβλίο», και κάθε βουνό και νησί κινήθηκαν από τους τόπους τους· και οι βασιλιάδες της γης, και οι μεγιστάνες, και οι πλούσιοι, και οι χιλίαρχοι, και οι δυνατοί, και κάθε δούλος, και κάθε ελεύθερος, έκρυψαν τον εαυτό τους στα σπήλαια και στις πέτρες των βουνών, και λένε προς τα βουνά και προς τις πέτρες: Πέστε επάνω μας, και κρύψτε μας από το πρόσωπο εκείνου που κάθεται επάνω στον θρόνο, και από την οργή του Αρνίου· επειδή, ήρθε η μεγάλη ημέρα της οργής του· και ποιος μπορεί να σταθεί;

Αποκάλυψη 6:12-17

Φιλοτελισμός

2011-03-09T10:21:00.003+02:00

Η πρωτόγονη οικονομία της εποχής δεν θα αντέξει το φιλόδοξο πρόγραμμα του Τρικούπη. Ο ίδιος θα προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια στο λαό, λόγω της φορολογικής του πολιτικής. «Φορομπήκτης» και «Πετρέλαιος» ήταν δύο από τα προσωνύμια που του «κόλλησε» ο Τύπος. Τελικά, η χώρα δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει τα δυσβάστακτα χρέη της. Η Βουλή κηρύσσει χρεοστάσιο το 1893 και ο Τρικούπης, συνοψίζοντας το οικονομικό δράμα της Ελλάδας, αναφωνεί στις 10 Δεκεμβρίου: «Δυστυχώς Επτωχεύσαμεν!» Τα επόμενα χρόνια η χώρα θα τεθεί υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο

πηγή: http://www.sansimera.gr/biographies/273

Φωτογραφία

2011-03-02T10:05:00.002+02:00

Το όνομα Ήπειρος (ή Άπειρος) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται Πελασγοί που είχαν έλθει από την Θεσσαλία.
Στην Κορυτσά έχουν βρεθεί και ίχνη Μυκηναϊκού πολιτισμού.
Κατά το Θεόπομπο (4ος αιών) οι ηπειρωτικές φυλές ήσαν 14 ενώ κατά το Στράβωνα 11, όλες Ελληνικές.
Σημαντικές φυλές ήσαν οι Σελλοί, οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Κασσωπαίοι, οι Έλλοπες, οι Δρύοπες, οι Παραβαίοι και οι Αμβρακιώται.
Οι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα.
Σύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου, τον Πύρρο (ή Νεοπτόλεμο), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών.
http://hellenismos.ysee.gr/html/ipeiros/ipeiros.html

μεγάλοι ζωγράφοι

2011-02-23T16:10:00.002+02:00

Ο Νικηφόρος Λύτρας (Πύργος Τήνου 1832 – Αθήνα 13 Ιουνίου 1904) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους και δασκάλους της ζωγραφικής κατά τον 19ο αιώνα_ Θεωρείται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Σχολής του Μονάχου και πρωτοπόρος στην διαμόρφωση της διδασκαλίας των Καλών Τεχνών στην Ελλάδα

Ζωγραφική_νεοκλασικισμός

2011-02-16T12:13:00.002+02:00

Jacques-Louis David, Γάλλος ζωγράφος, Παρίσι 1748- Βρυξέλλες 1825
Ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του 19ου αιώνα και ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του νεοκλασικισμού
Μαθήτευσε κοντά στον Φρανσουά Μπουσέ και
στον Ζοζέφ-Μαρί Βιένκαι
Επηρεάστηκε από τον Ραφαήλ, από τον κλασικισμό των ζωγράφων της Μπολόνιας και από άλλες μορφές της τέχνης του 17ου αιώνα

πλοία

2011-02-09T10:49:00.002+02:00

Το σκάνδαλο ναυπήγησης των φρεγατών αποτελεί ένα από τα πρώτα μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα στην νεώτερη ιστορία του ελληνικού κράτους έχοντας άμεση σχέση με την διαχείριση του αγγλικού δανείου του 1824. Επρόκειτο για μια εμπορική σύμβαση μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των Αμερικανών ναυπηγών σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα παρήγγειλε μια σειρά ατμοκίνητων πολεμικών πλοίων μεταξύ των οποίων και δύο φρεγάτες. Κατά τη διάρκεια όμως της ναυπήγησης οι Αμερικανοί ναυπηγοί χρησιμοποιώντας την εκεί νομοθεσία καθώς και άλλα αθέμιτα μέσα απαίτησαν μεγαλύτερα από τα ήδη συμφωνημένα ποσά καθυστερώντας την ναυπήγηση των πλοίων. Τελικά, ύστερα από παρέμβαση της ίδιας της αμερικανικής κυβέρνησης, κατέστη δυνατό να παραδοθεί μια μόνο φρεγάτα (Ελλάς). Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε ο απεσταλμένος της ελληνικής κυβέρνησης στις ΗΠΑ, Αλέξανδρος Κοντόσταυλος, ο οποίος κατηγορήθηκε οτι εξαγοράστηκε από τους Αμερικανούς.

Μνημεία

2011-02-02T14:42:00.001+02:00

... σαν απ' το τέλος των Αιγύπτιων βασιλέων ...

Ζωγραφική

2011-01-26T12:09:00.001+02:00

Η Μάχη της Καλιακούδας

Πολεμική σκηνή

Θεόδωρος Βρυζάκης

Ενδυμασίες

2011-01-19T09:46:00.002+02:00

Από την έκθεση πινάκων με θέμα «Ελληνικές ενδυμασίες», που παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 2010 στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών
(πλ. Κλαυθμώνος, τηλ.: 210-3231397)

Η έκθεση περιελάμβανε 79 χαρακτικά, 18 υδατογραφίες και 2 σκίτσα από εικονογραφημένα βιβλία, στα οποία έγραφαν οι περιηγητές τις εντυπώσεις τους από τους τόπους όπου περιόδευαν. Η εικονογράφηση γινόταν από τους ίδιους ή από καλλιτέχνες που τους συνόδευαν. Τα θέματα ήταν τοπία της ελληνικής υπαίθρου, σκηνές της καθημερινής ζωής, ηθογραφικές σκηνές, ιστορικά πρόσωπα και άνθρωποι ντυμένοι με παραδοσιακές ενδυμασίες της περιοχής που επισκέπτονταν.

Η μόνιμη συλλογή του Μουσείου περιλαμβάνει έργα που απεικονίζουν άνδρες και γυναίκες με τις παραδοσιακές ελληνικές ενδυμασίες, επίσημες ή καθημερινές, από τη Στερεά Ελλάδα, την Αττική, την Πελοπόννησο, τα νησιά του Ιονίου Πελάγους, την Ηπειρο, τη Μακεδονία, τη Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου και τη Μικρά Ασία.

Οι καλλιτέχνες που απεικόνισαν τις ελληνικές ενδυμασίες της συλλογής είναι:
- Οι χαράκτες: Bartolozzi, Bocquin, Brione, Curzon, Dobler, Duracme, Gaite, Gatine, Grasset De St. Sauver, Gutsen, Hochetti, Hofelich, Lachausse, Lange, Laroque, Lecompte, Lemercier, Melcher, Miscelle, De Nicolay, Philipon, Portier, Voyer, Pauquet, Σταματάκης.
- Οι ζωγράφοι: Asprea, Cartwright, Colin, Cosway, Demoraine, Desprais, Deveria, Feneck, Gerrard Le Barron, Goupil, Hadler, Lassale, Laurens, Levilly, Mansion, Petzl, Phillips, De Roos, Baron von Stackelberg, Stieler, Voltx.
- Οι σκιτσογράφοι: Petzl και Voltx.
- Οι χαράκτες και ζωγράφοι: Narksert, Pauquet, Rouargue, Preziosi, Stop, Thon.

Οι απεικονίσεις της συλλογής είναι λιθογραφίες, χαλκογραφίες, έγχρωμες χαλκογραφίες, επιχρωματισμένες λιθογραφίες, τσιγκογραφίες, οξυγραφίες, ελάχιστες υδατογραφίες και δύο σκίτσα με μολύβι.

Γκραβούρες εποχής

2011-01-12T12:29:00.002+02:00

Γκραβούρα των αρχών του 19ου αιώνα, διά χειρός Β. Μπάρτλετ
ο Βοσπορός ειδωμένος από την ευρωπαϊκή ακτή_στο βάθος διακρίνεται το φρούριο Ανατόλ Χισάρ που χτίστηκε από τον σουλτάνο Βαγιαζήτ στο στενότερο σημείο του Βοσπόρου, στην προσπάθεια των Τούρκων να ελέγξουν την ναυσιπλοΐα από και προς τον Εύξεινο Πόντο αποκόπτοντας έτσι την Κωνσταντινούπολη από τους ζωτικούς γι' αυτήν σιτοβολώνες της Κριμαίας.

Μνημεία

2010-12-29T13:51:00.003+02:00

Η ιδέα για την κατασκευή και δωρεά του αγάλματος της ελευθερίας στις νεοσύστατες Ηνωμένες πολιτείες της Αμερικής ανήκει στον Γάλλο ιστορικό Εντουάρ ντε Λαμπουλέ. Το μνημείο προς τιμήν της γαλλοαμερικανικής φιλίας έχει την μορφή του Φωτοφόρου Απόλλωνος. Η βάση του αγάλματος βασίζεται στο Κολοσσό της Ρόδου. Ο γλύπτης Φρεντερίκ Μπαρτολντί ξεκινά το 1874, στο Παρίσι, την κατασκευή του. Η στατική δομή του αγάλματος έχει την υπογραφή του Γουστάβου Άιφελ.
Το αμερικανικό Κογκρέσο αποφάσισε να τοποθετηθεί στο συγκεκριμένο νησάκι, στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης, από όπου είναι ορατό σε όποιον μπαίνει ή βγαίνει από το λιμάνι. Τα εγκαίνια του μνημείου πραγματοποιήθηκαν στις 28 Οκτωβρίου του 1886.

Ζωγραφική

2010-12-22T13:26:00.001+02:00

Peter Bruegel (1525-1569)

«ο Χωριάτικος Γάμος» _ 1568

Μνημειακός ηθογραφικός πίνακας, είναι που θυμίζει τις παραδόσεις των Κάτω Χωρών και ίσως συμβολίζει τη Λαιμαργία.

(Αντιπαραβολή με Γάμο της Κανά_1562_του Βερονέζε)

Ζωγραφική

2010-12-15T15:34:00.002+02:00

Η ελληνική ζωγραφική του 19ου αι. είναι επηρεασμένη από τη δυτικοευρωπαϊκή ζωγραφική και σε μεγάλο βαθμό από τη Σχολή του Μονάχου, όπου είχαν σπουδάσει πολλοί από τις μεγάλες μορφές της εποχής. Η ακαδημαϊκή ζωγραφική της Γερμανίας προβληματίζεται με το φως και το χρώμα, με την πιστή απόδοση των φωτοσκιάσεων, την απόδοση του πραγματικού φωτός, τα προβλήματα της φόρμας στη ζωγραφική. Τη φορμαλιστική αυτή τεχνοτροπία ακολουθούν πολλοί Έλληνες ζωγράφοι.

http://gomedusa.blogspot.com/2010/10/19.html

Νομίσματα

2010-12-08T13:54:00.003+02:00

Περί της ημισελίνου

Ο όρος ημισέληνος στα Ελληνικά είναι λανθασμένος, αφού το σύμβολο δεν απεικονίζει «μισό» φεγγάρι, αλλά το ένα τέταρτο αυτού. Πιο σωστός θα ήταν ο όρος «αμφίκυρτος σελήνη». Επειδή όμως έχει καθιερωθεί, έστω και λανθασμένα θα το χρησιμοποιούμε και εμείς. Στα τουρκικά την ονομάζουν (περιγραφικά) ακόμα πιο λάθος ως «φεγγάρι-άστρο» (ay yıldız), σαν να ήταν ολόκληρο φεγγάρι.

Το σύμπλεγμα της ημισελήνου (δηλ. το μισοφέγγαρο και το άστρο) έχει βαθιά σχέση στο χρόνο με την Ελληνική παράδοση και τον πολιτισμό.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
Το αρχαιότερο ελληνικό νόμισμα πάνω στο οποίο υπάρχει η ημισέληνος είναι νόμισμα από την Κάτω Ιταλία που χρονολογείται στον 6ο αιώνα π.Χ. Στη συνέχεια το βρίσκουμε σε πολλές ελληνικές περιοχές του αρχαίου ελληνικού κόσμου από την Κρήτη μέχρι τη Μακεδονία και την Μικρά Ασία. Την ημισέληνο τη βρίσκουμε και στην αρχαία ελληνική αποικία του Βυζαντίου, πάνω στην οποία βρίσκεται η σημερινή Κωνσταντινούπολη.

ΒΥΖΑΝΤΙΟ
Στον 5ο αιώνα μ.Χ. σε νόμισμα του αυτοκράτορα Αναστασίου Ι (491-518 μ.Χ.), βρίσκουμε νόμισμα που στη μια μεριά έχει την προτομή του αυτοκράτορα και στην άλλη την ημισέληνο. Στη συνέχεια και για πολλούς αιώνες συναντούμε την ημισέληνο με πολλούς τρόπους σε απεικονίσεις στο Βυζάντιο.

Όταν έφτασαν οι Οθωμανοί στην περιοχή της Μικράς Ασίας (κυρίως όμως οι Σελτζούκοι, οι οποίοι αντέγραψαν σε πάρα πολλά πράγματα το ανώτερο πολιτισμικά Βυζάντιο), «δανείστηκαν» την ημισέληνο από τους Βυζαντινούς και σταδιακά έγινε το έμβλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σήμερα όσοι θέλουν να δουν την ημισέληνο σε βυζαντινά νομίσματα δεν έχουν παρά να επισκεφθούν τις νομισματικές συλλογές των Ελληνικών Μουσείων αλλά ακόμα και σε Βυζαντινές τοιχογραφίες στη Λακωνία (χωριό Γεράκι), όπου υπάρχει πεντακάθαρο σε ασπίδα του Αγίου Γεωργίου.

Μέχρι τον 18ο αι. το τουρκικό εθνόσημο ήταν η απλή ημισέληνος, χωρίς το άστρο. Το άστρο το πρόσθεσε ο σουλτάνος Σελίμ Γ΄ (1789-1808) και είχε οκτώ ακτίνες, ενώ ο σουλτάνος Αβδούλ Μετζίτ (1840-1861) το έκανε με πέντε ακτίνες.

αναδημοσίευση από την ηλεκτρονική δ/νση : http://www.zagalisa.gr/content/anaforika-me-tin-%C2%ABtoyrkiki%C2%BB-simaia-ena-byzantinoxristianiko-symbolo-poy-%C2%ABdaneistikan%C2%BB-oi-oth

Φωτογραφία

2010-12-01T13:09:00.002+02:00

Ο Μακεδονικός Αγώνας αρχίζει θεωρητικά το 1904, όταν έρχονται στη Μακεδονία για να μελετήσουν την κατάσταση και να υποδείξουν πρακτικά μέτρα οι Έλληνες αξιωματικοί, λοχαγοί Αναστάσιος Παπούλας και Αλέξανδρος Κοντούλης και οι ανθυπολοχαγοί Γεώργιος Κολοκοτρώνης και Παύλος Μελάς, και τερματίζεται το 1908, όταν θεσπίστηκε το Τουρκικό Σύνταγμα με το Κίνημα των Νεότουρκων. Στην πραγματικότητα, όμως, ο αγώνας ξεκινά το 1870, με το Σχίσμα της Βουλγαρικής Εκκλησίας και την Ανακήρυξης της Βουλγαρικής Εξαρχίας, και τερματίζεται το 1913, με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου και την λήξη του Β' Βαλκανικού Πολέμου, και την ένωση της Μακεδονίας με την υπόλοιπη ελεύθερη Ελλάδα.

Αγιογραφία

2010-11-24T10:42:00.001+02:00

Οι Δέκα Νόμοι του Σόλωνα

Α) ΚΑΛΟΚΑΓΑΘΙΑΝ ΟΡΚΟΥ ΠΙΣΤΟΤΕΡΑΝ ΕΧΕ

Β) ΜΗ ΨΕΥΔΟΥ

Γ) ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΜΕΛΕΤΑ

Δ) ΦΙΛΟΥΣ ΜΗ ΤΑΧΥ ΚΤΩ ΟΥΣ Δ’ΑΝ ΚΤΗΣΗΙ ΜΗ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΕ

Ε) ΑΡΧΕ ΠΡΩΤΟΝ ΜΑΘΩΝ ΑΡΧΕΣΘΑΙ

ΣΤ) ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕ ΜΗ ΤΑ ΗΔΙΣΤΑ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΑΡΙΣΤΑ

Ζ) ΝΟΥΝ ΗΓΕΜΟΝΑ ΠΟΙΟΥ

Η) ΜΗ ΚΑΚΟΙΣ ΟΜΙΛΕΙ

Θ) ΘΕΟΥΣ ΤΙΜΑ

Ι) ΓΟΝΕΑΣ ΑΙΔΟΥ

ιστορικοί πίνακες

2010-11-17T10:28:00.004+02:00

Στο πολιτικοφιλοσοφικό έργο του «Ο ηγεμόνας», που τυπώθηκε μετά το θάνατο του, στα 1532, και απετέλεσε σημείο αντιλεγόμενο έως τις ημέρες μας, ο Μακιαβέλλι τονίζει ότι η οθωμανική αυτοκρατορία είναι μια μοναρχία ενός δυνάστη, του Σουλτάνου, που έχει κάτω από την εξουσία του μόνο δούλους. Και προσθέτει προφητικά, αναφερόμενο στον μελλοντικό "κατακτητή" των Τούρκων κατακτητών: «Όπως ο νικητής δεν έχει πριν από τη νίκη τίποτε να ελπίζει από τους άλλους, δεν έχει και τίποτε να φοβάται ύστερα».

Γελοιογραφία

2010-11-10T08:21:00.002+02:00

«Αυτή είναι η ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού. Οτι είστε φτωχοί και εκείνοι έχουν όλη την εξουσία. Οτι εσείς δεν έχετε τίποτα και εκείνοι τα έχουν όλα. Οτι είστε ανάξιοι, διεφθαρμένοι και λοιπά. Πρέπει να συνειδητοποιήσετε τη δύναμή σας και μετά να συζητήσετε μαζί τους με σωστούς όρους. Το μυστικό στην πολιτική διαμάχη είναι να ξέρεις ποιες είναι οι δυνάμεις σου»

Κλαούντιο Κατς

καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου του Μπουένος Αϊρες

πηγή: εφημερίδα "Η Καθημερινή", 31/10/10

Εικόνες

2010-11-03T13:40:00.001+02:00

Σύμφωνα με τη βασική αρχή της μουσουλμανικής θρησκείας, ο κόσμος διαιρείται σε δύο μέρη, στην επικράτεια του Ισλάμ (Dar el Islam) και στην επικράτεια των απίστων (Dar el Harb). Ο ιερός πόλεμος (Gihad) εναντίον των απίστων για την συνεχή επέκταση του Ισλάμ αποτελεί καθήκον για τους μωαμεθανούς και είναι μία κατάσταση φυσική ενώ η ειρήνη επιβάλλεται μόνο όταν η νικηφόρα έκβαση του πολέμου καθίσταται αδύνατη. Από την εξολόθρευση των εχθρών εξαιρούνται οι γυναίκες, τα παιδιά και οι γέροντες. Ο μόνος τρόπος να γλυτώσουν την εξολόθρευση οι άπιστοι είναι να ζητήσουν έλεος πριν απο την έναρξη των εχθροπραξιών και να δεχτούν να γίνουν φόρου υποτελείς υπό την προστασία του μωαμεθανού ηγεμόνα.

Φωτογραφιά

2010-10-27T08:56:00.001+03:00

τότε που οι Έλληνες πολεμούσαν πραγματικά για την Πατρίδα

ενδυματολογικά

2010-10-20T11:20:00.002+03:00

H γυναικεία νεοελληνική φορεσιά είναι φτιαγμένη περισσότερο για να εντυπωσιάζει παρά για να αναδείξει την ομορφιά του κορμιού. Έχει ρίζες ως προς την υφαντική στην αρχαιότητα, και ως προς το σχήμα, στο Βυζάντιο και στη αναγεννησιακή Δύση. Τα διάφορα στοιχεία πού δέχτηκε προσαρμόστηκαν στις ελληνικές ανάγκες. Με το πέρασμα των χρόνων, τα στοιχεία αυτά - αρχαιοελληνική και βυζαντινή παράδοση, ξένες επιδράσεις και φυσικό περιβάλλον - δημιούργησαν μια αφάνταστη ποικιλία

περισσότερα στο http://fashion-tradition.blogspot.com/2008/04/blog-post.html

πινακοθήκη

2010-10-13T09:31:00.003+03:00

Η Αγγλική πίεση κατά του Όθωνα αυξανόταν συνεχώς με αιχμή τον βρετανό πρόξενο Λάυονς ο οποίος ήταν σε συνεχή επαφή με Ελληνικές πολιτικές προσωπικότητες της εποχής (Μαυροκορδάτος, Λόντος) ενώ και με δικές του ενέργειες προετοιμάστηκε η "επανάσταση του 1843". Η συμμετοχή του Λάυονς στις συνομωσίες είναι πασίγνωστη και αποσκοπούσε να πλήξει το κύρος του Όθωνα και να μειώσει την πολιτική του παντοδυναμία. Εκτός αυτών, ο Λάυονς σε Βασιλική χοροεσπερίδα όπου ήταν καλεσμένος, πρόσβαλλε την Ελληνίδα βασίλισσα Αμαλία εσκεμμένα.

Το 1848 όμως επί πρωθυπουργίας του "φιλέλληνος" Πάλμερστον, η Αγγλική πίεση αυξήθηκε διανθισμένη με μια νέα, εντελώς παράλογη αξίωση. Συγκεκριμένα στην Αθήνα τότε, υπήρχε το πασχαλιάτικο έθιμο της καύσης του "Ίούδα", το οποίο όμως η Ελληνική κυβέρνηση απαγόρευσε μετά τα σταθερά διαβήματα της μικρής Εβραϊκής κοινότητας που διέμενε στην Ελληνική πρωτεύουσα, αλλά και του αιτήματος του Γαλλο-εβραίου τραπεζίτη Ρότσιλντ που είχε έρθει στην Αθήνα για επίσκεψη. Ο αθηναϊκός λαός θεώρησε τον Πορτογάλο πρόξενο (αλλού αναφέρεται πως είχε παυτεί από το αξίωμα του για καταχρήσεις) Εβραϊκής καταγωγής Δαυίδ Πατσίφικο, ως προσωπικά υπεύθυνο για την αναστολή του εορτασμού και εισέβαλε στην οικία του, χειροδίκησε εις βάρος του καταστρέφοντας τα έπιπλα του σπιτιού του.

Έτσι λοιπόν η Βρετανία με μια επιθετική διακοίνωση σε ύφος και περιεχόμενο, ζητούσε από την ελληνική Βασιλική κυβέρνηση Κανάρη, τελεσιγραφικως να αποζημιώσει τον Πατσιφικο που είχε και βρετανική υπηκοότητα, για την καταστροφή των επίπλων του σπιτιού του με το ιλιγγιώδες για την εποχή πόσο των 800.000 δραχμών, καθώς ο ίδιος ισχυριζόταν ότι οι εισβολείς του έκλεψαν χρήματα, σημαντικά διπλωματικά έγγραφα, οικογενειακά κειμήλια μεγάλης αξίας, ενώ αξίωνε και 12.500 δρχ για ψυχική οδύνη! Με δεύτερη βιαιότερη διακοίνωση λίγες μέρες μετά, η βρετανική κυβέρνηση ζητούσε και μια έκτακτη αποζημίωση πεντακοσίων λιρών από το Ελληνικό Δημόσιο, για την καθυστέρηση ικανοποίησης όλων αυτών των πολύ λογικών αιτημάτων.

Φυσικά η κυβέρνηση Κριεζη απέρριψε το αποικιοκρατικό αυτό τελεσίγραφο θεωρώντας ότι το θέμα ανήκει στη τακτική Δικαιοσύνη και έτσι στις 18 Ιανουαρίου 1850 ο "γενναίος" βρετανικός στόλος υπό την ηγεσία του "μεγάλου" ναυάρχου Πάρκερ απέκλεισε τον Πειραιά την Σύρο και την Πάτρα με 14 πολεμικά πλοία και 7000 ναύτες, συλλαμβάνοντας πάνω από 200 ελληνικά εμπορικά πλοία ως εγγύηση για την ικανοποίηση των "δίκαιων" και "λογικών" βρετανικών αιτημάτων. Ο λόρδος επί των ναυτικών Άμπερτην σε μια κρίση ειλικρίνειας, παραδέχτηκε πως ο στόλος αυτός ήταν μεγαλύτερος από αυτόν που χάρισε την νίκη στον Νέλσον στο Τραφάλγκαρ!

Το αποτέλεσμα της Βρετανικής βαναυσότητας έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επεδίωκε. Όλοι οι Έλληνες ασχέτως των διαθέσεων τους έναντι στο Στέμμα υπό το βάρος των εθνικών προσβολών, ατιμώσεων και ταπεινώσεων συσπειρώθηκαν γύρω από τον βασιλιά Όθωνα. Πολιτική ομοψυχία επικράτησε με πρωταγωνιστή τον υποτιθέμενο αρχηγό του Αγγλικού κόμματος και πολιτικό αντίπαλο του Όθωνα, Μαυροκορδάτο ταχθέντα χωρίς δισταγμό στο πλευρό του Στέμματος. Η κυβέρνησις διεξήγαγε πολεμικό συμβούλιο για να προετοιμάσει την άμυνα της πρωτευούσης μέχρις εσχάτων, οπλαρχηγοί διενεργούσαν στρατολογία στην ελληνική επαρχία "για να πολεμήσουν τους Άγγλους", ενώ ο Όθων προέβαινε σε διπλωματικά διαβήματα στις κυβερνήσεις της Γαλλίας και Ρωσίας με Τρικούπη και Ζωγράφο αντίστοιχα, ζητώντας την επέμβαση τους.

Μετά από στενό αποκλεισμό του Βρετανικού στόλου σαράντα ημερών που έκοψε κάθε επαφή της πολυπάθου Ελλάδος με τον έξω κόσμο (*), εξαθλιώνοντας τον αθηναϊκό λαό και την ελληνική οικονομία, ο ναύαρχος Πάρκερ επέτρεψε να προσαράξει Γαλλικό πλοίο στον Πειραιά με απεσταλμένο τον Βαρόνο Γκρυω για να εξευρεθεί συμβιβαστική λύση. Τις μέρες εκείνες, Βρετανοί αξιωματικοί είχαν την ατυχή ιδέα να επισκεφθούν την εξαθλιωμένη πρωτεύουσα για να "ξεμουδιάσουν" και προπηλακίστηκαν άγρια από τον δυστυχισμένο ελληνικό λαό. Αυτό το επεισόδιο στάθηκε αφορμή για να επαναληφθεί σκληρότερος ο αποκλεισμός από τον Πάρκερ, μη δεχόμενο πλέον κανένα συμβιβασμό.

Η ελληνική κυβέρνηση πιεζόμενη υπό το φάσμα του λοιμού και της πείνας των Αθηναίων, ήρθε τελικώς σε συμβιβασμό μέσω της Γαλλίας, καταβάλλοντας ως εγγύηση 330.000 δραχμές και έτσι σταμάτησε ο αποκλεισμός. Μερικούς μήνες μετά απεκαλύφθη το παράλογο των βρετανικών απαιτήσεων. Ανεξάρτητη, διορισμένη από την πορτογαλική κυβέρνηση, επιτροπή υπολόγισε το πόσο αποζημίωσης του Πατσιφικο σε 3.750 δρχ. Το κόστος του αποκλεισμού για την ελληνική οικονομία κατά τους ΤΑΙΜΣ του Λονδίνου ανήλθε στο ιλλιγγιώδες ποσό των 30.000.000 δρχ, ενώ το επεισόδιο και η απρόσμενα γενναία στάση του Έλληνα βασιλιά, ανανέωσε (προσωρινά) τα ερείσματα και το γόητρο του Όθωνα στον ελληνικό λαό.

(*) Δεν υπήρχε ακόμη οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο στην Ελλάδα. Η αλληλογραφία και το εμπόριο διεξαγόταν τότε, μόνο μέσω θαλάσσης.

Διαβάστε περισσότερα στο http://www.istorikathemata.com/2010/04/blog-post_03.html

λαϊκή ζωγραφική

2010-10-06T08:32:00.002+03:00

Πάνω, σε ψηλή ραχούλα,

κάθεται μια βλαχοπούλα.

Και τη ρόκα της κρατάει

πρόβατα κι αρνιά φυλάει.

από το ιστολόγιο της Σοφιάς Βλάχου http://art-e-painting.blogspot.com/

Ζωγραφική

2010-09-29T13:43:00.002+03:00

και τ' όνομά τζι το γλυκύ το λέγαν Αρετούσα,

οι ομορφιές τσ' ήσαν πολλές, τα κάλλη τζ' ήσαν πλούσα,

χαριτωμένο θηλυκό την ήκαμεν η φύσι,

κ' ίσα τζι δεν ευρίσκετο 'ς Ανατολή και Δύσι.

Ζωγραφική

2010-09-22T09:21:00.002+03:00

είπαν:
(για τους Αλβανούς)
«... Είτε το θέλουμε εμείς ή εκείνοι είτε όχι είμαστε αδελφοί λαοί,με κοινή ιστορία κοινή καταγωγή καί κοινές παραδόσεις»
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΜΑΡΗΣ
εγκυκλοπαιδικό λεξικό «ΗΛΙΟΣ»

Προσωπογραφίες

2010-09-15T19:37:00.003+03:00

Ο Τζιοβάνι Μποκάκιο (Giovanni Boccaccio), γνωστός με το εξελληνισμένο Βοκάκιος (16 Ιουνίου 1313 – 21 Δεκεμβρίου 1375), ήταν Ιταλός ποιητής και συγγραφέας, ο σπουδαιότερος από τους μαθητές του φημισμένου Πετράρχη.

Σημαντικός ανθρωπιστής της Αναγέννησης. Υπήρξε συγγραφέας ενός αξιοσημείωτου αριθμού έργων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται το Δεκαήμερον και το Περί Διασήμων Γυναικών. Οι χαρακτήρες του Βοκάκιου διακρίνονται για τον ρεαλισμό, την έμπνευση, την εξυπνάδα και την ταύτισή τους με την πραγματικότητα της εποχής τους (σε αντίθεση προς τις διαδεδομένες μεσαιωνικές αξίες της Ιπποσύνης, της Ευσέβειας και της Ταπεινότητας).

Ζωγραφική

2010-09-08T12:54:00.001+03:00

Δήμητρα, η Θεά της Γεωργίας
έργο του Γιάννη Στεφανίδη

χαρτογραφία

2010-07-21T09:53:00.002+03:00

χαρτογραφική απεικόνιση της αρχαίας Κυρήνειας
(χάρτης του 1878)

Ζωγραφική

2010-07-14T09:31:00.000+03:00

Γκραβούρες

2010-07-07T10:03:00.003+03:00

Ο Αμερικανός κτηματίας-ιδιοκτήτης του 19ου αιώνα προσανατολιζόταν στην εμπορευματική παραγωγή και αντιστάθμιζε την έλλειψη εργατικής δύναμης με εντατικό εκμηχανισμό. Οι θεριστικές μηχανές του Οβήδιου Χάσσεϋ (1833) και του Κύρου ΜακΚόρμικ (1834) ήταν το απαραίτητο συμπλήρωμα για τους κτηματίες που ενδιαφέρονταν αποκλειστιξκά για το εμπόριο ή για τους επιχειρηματίες που έκαναν επενδύσεις σε γη και επεξέτειναν τον αμερικανικό τρόπο ζωής δυτικά από τις πολιτείες της Νέας Αγγλίας, αρπάζοντας τη γη ή, αργότερα, αγοράζοντάς την από την κυβέρνηση σε τιμές εικονικές.

(E.J. Hobsbawm, Η εποχή των επαναστάσεων, σ. 215, ΜΙΕΤ, Αθήνα 1992)

Τέχνη

2010-06-30T09:22:00.001+03:00

ανάγλυφη αναπαράσταση αλόγου

η σύγχρονη εκδοχή της σπηλαιογραφίας

Φωτογραφία

2010-06-23T20:06:00.001+03:00

Φιλοσοφια

2010-06-18T09:49:00.003+03:00

Η Αλεξάνδρεια του 4ου & 5ου μΧ αιωνα, ήταν τόπος όπου συγκρούονταν δόγματα, θρησκείες και φιλοσοφίες.
Η Υπατία, δεν δρούσε ενάντια στο ρεύμα της εποχής, αλλά αγωνιζόταν για μια σύνθεση των κοσμοθεωριών, που επικρατούσαν τότε.
Η δράση της θεωρήθηκε επικίνδυνη για την εξάπλωση του χριστιανισμού, με αποτελεσμα να καλλιεργηθει απο δογματικους και φανατικους χριστιανικους κυκλους ενα ακρως αρνητικο κλίμα σε βαρος της, γεγονος που οδήγησε, τελικα, στη βίαιη δολοφονία της.

Ζωγραφική

2010-06-09T17:18:00.000+03:00

Χριστιανική Τέχνη

2010-06-04T09:13:00.000+03:00

Λαϊκές Επαναστάσεις

2010-05-26T22:08:00.001+03:00

νεοΟθωμανικός πολιτισμός ...

2010-05-19T19:55:00.003+03:00

Κύπρος 1974

φωτογραφικό ντοκουμέντο που απεικονίζει Κύπριους αιχμαλώτους των Τούκων εισβολέων

[2010, οι άνθρωποι αυτοί αγνωούνται ακόμα !]

Επαναστάτες

2010-05-12T20:42:00.002+03:00

Ρήγας Βελεστινλής ή Ρήγας Φεραίος [1757 - 1798]

Εθνομάρτυρας και πρόδρομος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Ο ίδιος υπέγραφε ως Ρήγας Βελεστινλής ή Ρήγας ο Θεσσαλός και ουδέποτε Φεραίος, κάτι που ίσως να είναι δημιούργημα μεταγενέστερων λογίων.

Ελευθερία ή Θάνατος

2010-05-05T17:54:00.000+03:00

Οδύσσεια

2010-04-28T22:50:00.003+03:00

Και λέει μ' άγρια ματιά κοιτώντας ο Οδυσσέας·
«Γιατί, δαιμόνια κυρά, μ' οργή με κατατρέχεις ;
Μήπως που είμαι έτσι λερός και φτωχικά ντυμένος,
και βγαίνω και ψωμοζητώ στης πείνας την ανάγκη;
Τέτοιοι 'ναι κείνοι που στη γης γυρίζουν και ζητάνε.
Κι εγώ είχα σπίτια μιά φορά στον κόσμο, κι ήμουν κάποιος,
κι ευτυχισμένος, κι έδινα σ' εκείνους που γυρνούσαν,
και γύρευαν, όποιοι ήτανε, κι' απ' ό,τι είχαν ανάγκη·
και δούλους είχα αμέτρητους κι άλλα καλά περίσσια,
πόχουν αυτοί που καλοζούν και που τους λένε αρχόντους.
Μα ο Δίας άλλα θέλησε, και μου τα ρήμαξε όλα·

Ομήρου, Οδύσσεια, ραψωδία τ΄, στ. 70-80, ελεύθερη απόδοση.

Ζωγραφική

2010-04-21T21:31:00.002+03:00

"Ο Α.Τάσσος είναι από τους μεγαλύτερους Έλληνες χαράκτες. Η καλλιτεχνική του δημιουργία ξεκινάει ανάμεσα από δυο πολέμους και μια δικτατορία, συνεχίζεται μέσα από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, ξαναδοκιμάζεται από μια δεύτερη δικτατορία και φτάνει μέχρι σήμερα, καταγράφοντας τα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, τα πάθη, τις βιαιότητες, τις χαρές και τις λύπες μιας ρευστής κοινωνίας, που εύκολα φτάνει στις ακρότητες, που κανένας δεν αναγνωρίζει κανέναν, που αξίες ποδοπατούνται αλόγιστα ... Τα θέματά του, παρμένα αρχικά από βιώματα της αγροτιάς -τοπία και άνθρωποι, δεμένοι με τη γη-, χρωματίζονται με γήινα χρώματα, ώχρες, χοντροκόκκινα, γκριζοπράσινα και όλα μαζί δένονται με το μαύρο, όπου το φως και η σκιά λειτουργούν συνθετικά και αποπνέουν ένα φως, μερικές φορές απόκοσμο, που δεν βγαίνει από την παρατήρηση του φυσικού, αλλά υπαγορεύεται από καθαρές πλαστικές και συνθετικές αναζητήσεις του καλλιτέχνη."

(Τάκης Κατσουλίδης, στο Ο χαράκτης Α. Τάσσος, Επτά Ημέρες, Η Καθημερινή, Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 1998)

εικόνες

2010-04-14T19:29:00.001+03:00

από την τέχνη της φύσης

Πλοία

2010-03-31T09:56:00.001+03:00

Το S/S British Queen, 1.863 ΚΟΧ, κατασκευάσθηκε από τα ναυπηγεία Curling & Young του Λονδίνου, για την εταιρεία British & American Steam Navigation Company (B&A). Αν και η ανάδοχος εταιρεία είχε προγραμματίσει το πλοίο αυτό να πραγματοποιήσει τον πρώτο ατμοπλοϊκό διάπλου του Ατλαντικού, ο στόχος της δεν επετεύχθη λόγω καθυστέρησης στην παράδοση του από τους κατασκευαστές. Το S/S British Queen, το οποίο ήταν το μεγαλύτερο πλοίο της εποχής του, εξοπλισμένο με μηχανές κατασκευασμένες στην Γλασκώβη από τον Ροβέρτο Ναπίερ, ξεκίνησε το παρθένο του ταξίδι στις 12 Ιουλίου 1839, από το Πόρτσμουθ για την Νέα Υόρκη όπου έφθασε 15 ημέρες αργότερα.

επαναστατικές σημαίες

2010-03-24T16:34:00.001+02:00

Σημαία Μακεδόνων αγωνιστών του 1821, με την επιγραφή : ΣΗΜΕΑ ΕΛΗΝΗΚΗ - ΝΗΚΟΛΑ ΤΣΑΜΗΣ

παλαιοΟθωμανικά

2010-03-17T22:53:00.003+02:00

Χαρτογραφία

2010-03-10T20:52:00.002+02:00

Σαμουήλ - Αύγουστος Μίτσελ, 1860

Χάρτης της Οθωμανίας, της Περσίας, του Αφγανιστάν και του Βελουχιστάν.

[Συγκριτικά μεγέθη: οι ασιατικές κτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου υπερείχαν κατά τι των χωρών του παραπάνω χάρτη]

Αινίγματα

2010-03-03T21:48:00.003+02:00

περί του ανθρώπου

"ποιό είναι αυτό το ζώο που το πρωί περπατάει στα τέσσερα, το μεσημέρι στα δύο και το βράδυ στα τρία ;"

Ζωγραφική

2010-02-24T09:27:00.001+02:00

Ζωγραφική

2010-02-17T20:08:00.001+02:00

ο απαγχονισμός του πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄

Νικηφόρος Λύτρας

Ζωγραφική

2010-02-05T07:52:00.002+02:00

"η σύλληψη του Σαμψών"

Βαν ντ' Άικ, 1628-30

κινέζικη σοφία

2010-01-27T20:55:00.001+02:00

«Ένας καλός γεωργός μπορεί να σπείρει. Δεν είναι όμως βέβαιο ότι μπορεί να θερίσει.»
Κομφούκιος

ιστορικοί άτλαντες

2010-01-20T23:04:00.004+02:00

Από τον "τον ιστορικό Άτλαντα των ΙΘ΄ και Κ΄ αιώνων"

Atlas de l' histoire des XIXe et XXe siecles

Colin McEvedy

Ζωγραφική

2010-01-13T07:41:00.000+02:00

πολιτικοί άνδρες

2010-01-07T19:55:00.000+02:00

Ζωγραφική

2009-12-16T19:10:00.002+02:00

Φωτογραφία

2009-12-02T19:54:00.000+02:00

Ζωγραφική

2009-11-25T16:14:00.001+02:00

Ιστορία

2009-11-18T17:22:00.001+02:00

Πλοία

2009-11-11T21:45:00.001+02:00

Φιλοσοφία

2009-11-04T13:49:00.002+02:00

Ο Καρνεάδης (214-129 π.Χ.) πολέμησε τη στωική φιλοσοφία σε όλες τις βασικές της αρχές και κυρίως πάνω στο ζήτημα της θρησκείας.

Οι στωικοί από το Χρύσιππο και πέρα δίδασκαν, ότι μιά από τις πρώτες αρχές του κόσμου είναι η θεότητα.

Ο Καρνεάδης αντέτεινε στο consensus gentium πως, ούτε είναι αποδεδειγμένο, ούτε πραγματικά υπάρχει, μα κι άν ο κόσμος πιστεύει στην ύπαρξη θεών, πάλι δεν μπορούμε να στηριχθούμε στις δοξασίες του όχλου κι απ’ αυτές να βγάλουμε συμπεράσματα πως υπάρχουν θεοί.

Υποστήριζε, ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε από φυσικές δυνάμεις, χωρίς την επέμβαση κανενός θεού.

εικόνες

2009-10-28T14:13:00.001+02:00

τιμή σε αυτούς που χάθηκαν για νά 'μαστε εμείς ελεύθεροι ... και να σφυράμε αδιάφορα !

εικόνες από την ιστορία

2009-10-21T22:45:00.003+03:00

"Παρ’ όλες τις αγγλικές παραστάσεις οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να πεισθούν να εγκαταλείψουν την εξαίρετη γραμμή Μεταξά, που είχε κατασκευασθή, για να αντιμετωπισθή μια βουλγαρική εισβολή, που τώρα την υποκαθιστούσε η χιτλερική εισβολή. Ο στρατηγός Μπακόπουλος διαθέτει για την άμυνά της τις ταξιαρχίες «Έβρος» και «Νέστος», τις μεραρχίες πεζικού 7η, 14η, 18η, και 19η. Η τελευταία αποκαλείται μηχανοκίνητη, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Συνολικά διαθέτει 25 τάγματα, 37 πυροβολαρχίες και 24 οχυρά από μπετόν."

διαβάστε το σχετικό άρθρο στην ΝομοΣοφία : http://nomosophia.blogspot.com/2009/10/blog-post_21.html

Τέχνη

2009-10-14T22:59:00.002+03:00

Η Νίκη ήταν κόρη της Στυγός και του Πάλλαντος.

Αδέλφια της ήταν το Κράτος, ο Ζήλος και η Βία.

πολιτική γελοιογραφία

2009-10-07T16:49:00.000+03:00

μεγάλα τεχνικά έργα

2009-09-30T23:15:00.001+03:00

πολίτες

2009-09-23T19:02:00.001+03:00

σχετικό άρθρο:

http://dimodidaskalos.blogspot.com/2009/09/blog-post_23.html

Φιλοσοφία

2009-09-16T18:47:00.000+03:00

Σαρλ Λουί ντε Σεκοντά, βαρόνος της Μπρεντ και του Μοντεσκιέ

(Charles Louis de Secondat, baron de La Brède et de Montesquieu)

1689 - 1755

Φιλοσοφία

2009-09-10T10:37:00.001+03:00

αρχαίο θέατρο

2009-09-09T13:02:00.000+03:00

διπλωματία

2009-09-08T10:27:00.002+03:00

Η διπλωματία είναι σκληρό παιγνίδι και απαιτεί έξυπνες λύσεις, όπως και το σκάκι.

Φιλοσοφία

2009-09-04T12:43:00.003+03:00

Ο Χιουμ δεν υπήρξε μόνο ούτε απλώς φιλόσοφος. Ο ίδιος πεθαίνοντας είχε αφήσει παραγγελία να γράψουν στην ταφόπλακά του:

"DAVID HUME, γεννήθηκε το 1711 - πέθανε το 1776 αφήνοντας τους μεταγενέστερους να προσθέσουν τα υπόλοιπα"

πολιτική

2009-09-03T12:41:00.000+03:00

Ζωγραφική

2009-09-02T19:19:00.000+03:00

Δικαιοσύνη

2009-06-26T10:45:00.002+03:00

Η δικαιοσύνη είναι αξίωση για ισότητα

[σχετικό άρθρο: http://nomosophia.blogspot.com/2009/06/blog-post_26.html]

Ζωγραφική

2009-06-25T11:36:00.000+03:00

"Γάτες"

έργο του Μάρκου Φράντς [1880-1916]

αντικαπνιστική εκστρατεία

2009-06-24T10:47:00.003+03:00

Ζωγραφική

2009-06-23T09:54:00.002+03:00

Σόλων και Κροίσος

[έργο του Gerrit van Honthorst, 1624, Αμβούργο]